ZO Magazine – 22 april 2011

Een nieuwe lente, een nieuw begin. Het debat- en seminarieseizoen gaat opnieuw van start. Zelf gaf ik tijdens de paasvakantie present op een sessie over vrouwelijk leiderschap bij Vlerick. Uiteraard kwam de hele discussie over quota voor meer vrouwen in de top van het bedrijfsleven uitgebreid aan bod. Ik heb altijd een beetje schrik voor zo’n debat, omdat mijn mening vaak afwijkt van het sociaal wenselijke. Zo heb ik als vrouw uiteraard begrip voor de problematiek, maar als bedrijfsleider van een kleine KMO wil ik gewoon de beste mensen. Kleur of geslacht maakt niet uit. Ik kan me geen risico’s veroorloven en ik heb de tijd niet om het politiek correcte team bij elkaar te zoeken. De schaarse tijd die ik kan vrijmaken voor mijn eigen HR-beleid gaat naar loonadministratie, het regelen van ouderschapsverloven en loopbaanonderbrekingen, en de bijhorende tijdelijke vervangingen.

Binnenkort komt daar nog wat extra papierwerk bij, met dank aan het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap. Voortaan moeten werkgevers de tussenkomst voor het tewerkstellen van een persoon met een beperking elk jaar opnieuw aanvragen. Administratieve vereenvoudiging heet dat. Ik vermoed dat ze hopen dat veel KMO’s het aanvragen van de bijdrage maar blauw-blauw zullen laten en dat het zo een mooie besparing oplevert.

Erg sociaal van de overheid. Leg het maar eens uit aan mijn medewerker met autisme. Samen met z’n lotgenoten kan hij binnenkort alleen nog terecht in de sociale economie. Of hij zit gewoon thuis. Daar voelt hij, noch de belastingbetaler, zich goed bij. Benieuwd hoe lang het duurt vooraleer politici, die graag de mond vol hebben over gelijke kansen en integratie, het afschuiven op de ondernemers. Vraag maar aan de vijftigplussers. Daar zijn we ook kop van jut.

Wat verwachten we eigenlijk van onze solidaire en sociale samenleving? Een perfecte work-lifebalans, werk voor iedereen, mannen én vrouwen aan de top, enzovoort. Utopia ligt binnen handbereik. Als ondernemer sta ik er wat beduusd naar te kijken.

Mooie woorden, maar wat brengt het op als we dit eenzijdig proberen te realiseren met allerlei dure maatregelen die door een minderheid van de bevolking moeten betaald worden? De druk op de productieve economie stijgt voor bedrijven en werknemers. Die laatsten moeten heel wat welvaart inleveren in naam van de solidariteit. Benieuwd hoe lang ze daartoe nog bereid gaan zijn.

25/05/2010

Een paar dagen geleden raakte ik aan de praat met de hr-directeur van een groot bedrijf. Hij had het voorbije jaar een aantal mensen aan de deur gezet. Vaak dienden ze drie, zes of zelfs meer maanden opzeg te presteren. Maar hij liet hen allemaal onmiddellijk vertrekken. Uitbetalen en weg ermee. Ze zijn toch niet meer te motiveren, luidde de redenering. Toen ik fijntjes opmerkte dat ik me die luxe niet kon veroorloven, al was het maar bij gebrek aan cash, keek hij me nogal stuurs aan. Dat hij niet graag in mijn schoenen zou staan, want mensen ontslaan en hen vervolgens aan de slag houden, vond hij wel erg oneerbiedig. Einde gesprek. Lees de rest van dit artikel ›

De Tijd   26/11/2009

Hoewel her en der druk gepraat wordt over het aantrekken van de economie, merk ik daar in mijn omgeving weinig van. Heel wat collega-ondernemers zien nog geen licht aan het einde van de tunnel. Integendeel: bij kmo’s laat de crisis zich pas echt voelen. Net nu iedereen crisismoe is. Wat valt er nog over te vertellen, nietwaar? De recessie is toch voorbij? Lees de rest van dit artikel ›

‘t Zijn harde tijden, zoveel is zeker. Overal waar ik kom in  ondernemersland, op recepties, seminaries of debatten, zie ik niets dan bedrukte gezichten. Al die schrijnende verhalen over besparingen, saneringen en faillissementen, een mens wordt er niet vrolijker van. Zo ontmoette ik onlangs een ondernemer die 25 jaar hard labeur in geen tijd tenietgedaan zag. Lees de rest van dit artikel ›

Het project Bryo van Voka West-Vlaanderen, dat jongeren aanzet een onderneming te starten, is uitgegroeid tot een onverwacht succes. Van de 75 jongeren die sinds medio 2007 in West-Vlaanderen werden aangesproken richtten al 26 een eigen bedrijf op. Bij de start van het project hoopte Voka op 18 na drie jaar. De besmetting met het ondernemersvirus blijkt ongeneeslijk. Maar de crisis zet een domper op het project.

Lees de rest van dit artikel ›

Ik zit met serieuze parkeerproblemen. Niet zozeer dat ik zelf geen plaats weet te bemachtigen in de buurt van mijn bedrijf, maar de kosten swingen nu letterlijk de pan uit. Ik vind het als bedrijfsleider niet meer dan normaal om de parkeerkosten van mijn medewerkers op mij te nemen, maar stilaan begint het aan te dikken. Tot voor kort konden we allemaal parkeren voor 3,20 Euro per dag, een schappelijk bedrag. Sinds enkele maanden kost het dagtarief 9,60 Euro. Zo maar even een verdriedubbeling. Goed bezig, denk ik dan. De ondernemers nog wat meer op kosten jagen, dat kunnen alle overheden – van lokaal tot nationaal – wel.

Lees de rest van dit artikel ›

Onlangs gaf ik een lezing aan een business school over de economische crisis. Uit de reacties van de aanwezigen bleek eens te meer dat heel wat mensen er nog steeds van uitgaan dat de crisis wel zal koelen zonder blazen.

Lees de rest van dit artikel ›

Ondernemers uit de kenniseconomie trekken aan de alarmbel. Hopelijk vinden ze gehoor bij minister Patricia Ceysens. Want voorlopig ontbreekt het beleid om de kmo’s door de crisis te loodsen.

Op 31 maart gaat een delegatie van het CEO Forum op bezoek bij Patricia Ceysens, Vlaams minister voor Economie, Ondernemen, Buitenlandse handel en Wetenschapsbeleid. De liberale minister wil weten waar het Forum voor staat, en wil van deze Vlaamse entrepreneurs horen wat de overheid kan doen om het bedrijfsleven te ondersteunen in deze destructieve periode.

Lees de rest van dit artikel ›

Een aantal bedrijven moedigt hun bedienden en kaderleden aan om minder te werken om op die manier ontslagen te vermijden. Op zich is dat een mooi staaltje van solidariteit op de bedrijfsvloer. Bedrijven doen daarvoor een beroep op verschillende mechanismen, gaande van een zogenaamde solidariteit-cao tot formules van tijdkrediet. Met dat laatste heb ik toch wat moeite.

Lees de rest van dit artikel ›

Ons land stevent af op een fiks begrotingstekort, zoveel is zeker. Al lopen de meningen gewoontegetrouw uiteen over hoe diep de put echt is. Het glas is nog halfvol of al half leeg. U weet hoe dat gaat. Wat er ook van zij, het hoeft niemand te verbazen dat onze welvaartstaat in het gedrang komt. Zo heeft de sociale zekerheid al om en bij de 2 miljard euro te kort. Dat terwijl steeds meer mensen, daarin aangemoedigd door de overheid, loopbaanonderbreking aanvragen. Bovendien zie je op televisie om de haverklap politici met miljoenen gooien, meestal na afloop van overleg met een of ander noodlijdend groot bedrijf. Brandjes blussen en vooral veel geld  besteden aan kortetermijnoplossingen, als u het mij vraagt. Efficiënt is anders.

Lees de rest van dit artikel ›