ZO Magazine – 22 april 2011

Een nieuwe lente, een nieuw begin. Het debat- en seminarieseizoen gaat opnieuw van start. Zelf gaf ik tijdens de paasvakantie present op een sessie over vrouwelijk leiderschap bij Vlerick. Uiteraard kwam de hele discussie over quota voor meer vrouwen in de top van het bedrijfsleven uitgebreid aan bod. Ik heb altijd een beetje schrik voor zo’n debat, omdat mijn mening vaak afwijkt van het sociaal wenselijke. Zo heb ik als vrouw uiteraard begrip voor de problematiek, maar als bedrijfsleider van een kleine KMO wil ik gewoon de beste mensen. Kleur of geslacht maakt niet uit. Ik kan me geen risico’s veroorloven en ik heb de tijd niet om het politiek correcte team bij elkaar te zoeken. De schaarse tijd die ik kan vrijmaken voor mijn eigen HR-beleid gaat naar loonadministratie, het regelen van ouderschapsverloven en loopbaanonderbrekingen, en de bijhorende tijdelijke vervangingen.

Binnenkort komt daar nog wat extra papierwerk bij, met dank aan het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap. Voortaan moeten werkgevers de tussenkomst voor het tewerkstellen van een persoon met een beperking elk jaar opnieuw aanvragen. Administratieve vereenvoudiging heet dat. Ik vermoed dat ze hopen dat veel KMO’s het aanvragen van de bijdrage maar blauw-blauw zullen laten en dat het zo een mooie besparing oplevert.

Erg sociaal van de overheid. Leg het maar eens uit aan mijn medewerker met autisme. Samen met z’n lotgenoten kan hij binnenkort alleen nog terecht in de sociale economie. Of hij zit gewoon thuis. Daar voelt hij, noch de belastingbetaler, zich goed bij. Benieuwd hoe lang het duurt vooraleer politici, die graag de mond vol hebben over gelijke kansen en integratie, het afschuiven op de ondernemers. Vraag maar aan de vijftigplussers. Daar zijn we ook kop van jut.

Wat verwachten we eigenlijk van onze solidaire en sociale samenleving? Een perfecte work-lifebalans, werk voor iedereen, mannen én vrouwen aan de top, enzovoort. Utopia ligt binnen handbereik. Als ondernemer sta ik er wat beduusd naar te kijken.

Mooie woorden, maar wat brengt het op als we dit eenzijdig proberen te realiseren met allerlei dure maatregelen die door een minderheid van de bevolking moeten betaald worden? De druk op de productieve economie stijgt voor bedrijven en werknemers. Die laatsten moeten heel wat welvaart inleveren in naam van de solidariteit. Benieuwd hoe lang ze daartoe nog bereid gaan zijn.

Onze verontschuldigingen, dit bericht is alleen beschikbaar in het English.

Ingrid Lieten, viceminster-president van de Vlaamse Regering en Vlaams Minister van Innovatie, Overheidsinvesteringen, Media en Armoedebestrijding heeft het verkorven bij haar collega’s. Het nieuws is u genoegzaam bekend. Haar assistente zal voortaan wel twee keer naar de geadresseerden kijken voor ze op de verzendknop klikt. Haast en spoed…..Haar hart moet zowat stilgestaan hebben toen ze het besefte. Lieten zelf hield eerst de adem in, stilletjes hopend dat het voorval niet zou uitlekken. Beetje goedgelovig in deze gemediatiseerde tijden. Ze boog kort erop deemoedig het hoofd en nam alle verantwoordelijkheid op zich. Haar collega-ministers, hoewel opgetrokken uit beton en teflon, aanvaardden haar mea culpa en sloten ogenschijnlijk de rangen. Case closed, business as usual. Vindt u dat niet vreemd? Ik alleszins wel. Het komt de geloofwaardigheid van mevrouw Lieten en bij uitbreiding van de Vlaamse regering niet ten goede. Lees de rest van dit artikel ›

21 januari 2011

“Denk jij er nooit aan om te stoppen? “, vraagt een collega-ondernemer. Aan de blik in haar ogen te zien, zij alleszins wel. Ze ziet er moe uit. Sinds de crisis is ze heel wat grijze haren rijker en een pak illusies armer, net als veel andere ondernemers. “Natuurlijk wel”, antwoord ik, “de hele tijd.” Niet meteen de peptalk die ze verwacht had en dat op een nieuwjaarsreceptie. Het blijft even stil. “Wat moeten we dan doen?”, vraagt ze voorzichtig. “Verder ondernemen natuurlijk! Wat anders?” Ze glimlacht. Dat goede voornemen had ze ook al bedacht. Lees de rest van dit artikel ›

De Tijd – 28/9/2010

Het zomerreces is voorbij. De voorbije weken holde ik van panelgesprek naar netwerkavond. Ook de werkgevers- en werknemersorganisaties en onze politici gaven er present. De lucht was er zwanger van dure woorden zoals creativiteit, innovatie en internationalisering. Net als voor de vakantie en eigenlijk ook alle vakanties daarvoor. Maar er werd opnieuw bitter weinig nieuws verteld. Veel bla bla, weinig boem boem. Helemaal in de lijn met de tijdsgeest. Daar waren veel aanwezigen zich trouwens van bewust. Maar aan hun lag het niet: de zwartepiet werd er duchtig doorgeschoven naar – je raadt het al – telkens weer de ondernemers. Ik ben het er niet mee eens. En dat is een eufemisme. Lees de rest van dit artikel ›

De Tijd  24 augustus 2010

Nadat ik het voorbije jaar heel wat controles over me heen heb gekregen, vernam ik tijdens de paar dagen vakantie die ik mezelf had toegestaan, dat er nog eentje bovenop was gekomen in mijn bedrijf. Het verschil deze keer was dat ik pas na de controle mocht worden ingelicht en dat ik vanuit het buitenland niets kon betekenen voor mijn werknemers. Lees de rest van dit artikel ›

5 februari 2010

Een paar weken terug ging er in ons gebouw een bedrijf in vereffening. Als collega-huurders werden we hiervan op de hoogte gebracht, maar werd ons ook gevraagd om discreet te zijn. Met wat geluk zat er nog een doorstart in. Daar heb ik als ondernemer uiteraard alle begrip voor en ik hield het ‘nieuws’ dan ook voor mezelf. Tot ik ’s avonds laat van één van mijn medewerkers een sms kreeg met de vraag of het klopte dat wij bijna failliet waren en dat de deurwaarder langs was geweest. Ik viel zowat van mijn stoel. Lees de rest van dit artikel ›

Onze verontschuldigingen, dit bericht is alleen beschikbaar in het English.

Heeft u een tijdje terug het artikel in HUMO over de discriminatie van zwangere vrouwen op de werkvloer gelezen? Blijkt dat er sinds de crisis steeds meer zwangere vrouwen of jonge moeders weggepest of ontslagen worden. HUMO vond iemand die daarover wilde getuigen en haar verhaal trof me diep. Sommige werkgevers ontbreekt het blijkbaar aan alle takt. Of is dat wat kort voor de bocht? Aan elk verhaal zijn er immers twee kanten en misschien ligt de waarheid meer naar het midden….

Lees de rest van dit artikel ›

Kent u het boek “Atlas Shrugged” van de Amerikaans-Russische schrijfster Ayn Rand? Ik heb het op aanraden van deze krant onlangs in huis gehaald en in één ruk uitgelezen.

Lees de rest van dit artikel ›