ZO Magazine – 22 april 2011

Een nieuwe lente, een nieuw begin. Het debat- en seminarieseizoen gaat opnieuw van start. Zelf gaf ik tijdens de paasvakantie present op een sessie over vrouwelijk leiderschap bij Vlerick. Uiteraard kwam de hele discussie over quota voor meer vrouwen in de top van het bedrijfsleven uitgebreid aan bod. Ik heb altijd een beetje schrik voor zo’n debat, omdat mijn mening vaak afwijkt van het sociaal wenselijke. Zo heb ik als vrouw uiteraard begrip voor de problematiek, maar als bedrijfsleider van een kleine KMO wil ik gewoon de beste mensen. Kleur of geslacht maakt niet uit. Ik kan me geen risico’s veroorloven en ik heb de tijd niet om het politiek correcte team bij elkaar te zoeken. De schaarse tijd die ik kan vrijmaken voor mijn eigen HR-beleid gaat naar loonadministratie, het regelen van ouderschapsverloven en loopbaanonderbrekingen, en de bijhorende tijdelijke vervangingen.

Binnenkort komt daar nog wat extra papierwerk bij, met dank aan het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap. Voortaan moeten werkgevers de tussenkomst voor het tewerkstellen van een persoon met een beperking elk jaar opnieuw aanvragen. Administratieve vereenvoudiging heet dat. Ik vermoed dat ze hopen dat veel KMO’s het aanvragen van de bijdrage maar blauw-blauw zullen laten en dat het zo een mooie besparing oplevert.

Erg sociaal van de overheid. Leg het maar eens uit aan mijn medewerker met autisme. Samen met z’n lotgenoten kan hij binnenkort alleen nog terecht in de sociale economie. Of hij zit gewoon thuis. Daar voelt hij, noch de belastingbetaler, zich goed bij. Benieuwd hoe lang het duurt vooraleer politici, die graag de mond vol hebben over gelijke kansen en integratie, het afschuiven op de ondernemers. Vraag maar aan de vijftigplussers. Daar zijn we ook kop van jut.

Wat verwachten we eigenlijk van onze solidaire en sociale samenleving? Een perfecte work-lifebalans, werk voor iedereen, mannen én vrouwen aan de top, enzovoort. Utopia ligt binnen handbereik. Als ondernemer sta ik er wat beduusd naar te kijken.

Mooie woorden, maar wat brengt het op als we dit eenzijdig proberen te realiseren met allerlei dure maatregelen die door een minderheid van de bevolking moeten betaald worden? De druk op de productieve economie stijgt voor bedrijven en werknemers. Die laatsten moeten heel wat welvaart inleveren in naam van de solidariteit. Benieuwd hoe lang ze daartoe nog bereid gaan zijn.

De Tijd  24 augustus 2010

Nadat ik het voorbije jaar heel wat controles over me heen heb gekregen, vernam ik tijdens de paar dagen vakantie die ik mezelf had toegestaan, dat er nog eentje bovenop was gekomen in mijn bedrijf. Het verschil deze keer was dat ik pas na de controle mocht worden ingelicht en dat ik vanuit het buitenland niets kon betekenen voor mijn werknemers. Lees de rest van dit artikel ›

25/05/2010

Een paar dagen geleden raakte ik aan de praat met de hr-directeur van een groot bedrijf. Hij had het voorbije jaar een aantal mensen aan de deur gezet. Vaak dienden ze drie, zes of zelfs meer maanden opzeg te presteren. Maar hij liet hen allemaal onmiddellijk vertrekken. Uitbetalen en weg ermee. Ze zijn toch niet meer te motiveren, luidde de redenering. Toen ik fijntjes opmerkte dat ik me die luxe niet kon veroorloven, al was het maar bij gebrek aan cash, keek hij me nogal stuurs aan. Dat hij niet graag in mijn schoenen zou staan, want mensen ontslaan en hen vervolgens aan de slag houden, vond hij wel erg oneerbiedig. Einde gesprek. Lees de rest van dit artikel ›