“Eén van de grootste voordelen is zeker dat de sollicitanten zelf minder werk hebben,” zegt Johan Bockstaele. “Ze hoeven immers maar één CV aan te maken dat ze voor verschillende vacatures binnen de luchthaven kunnen gebruiken. Daarnaast is het platform dat we nu hebben voor vacatures visueel veel sterker dan wat we ooit zelf hadden kunnen ontwikkelen. Tenslotte besparen we met de CVWarehouse-tool veel tijd: de vacatures staan heel snel online omdat we met een kant-en-klaar product werken, en we hoeven zelf niet langer manueel alle jobs voor de hele luchthaven online te zetten. Ook voor de partners verloopt het systeem veel makkelijker: zij kunnen een standaard mail met een jobomschrijving doorsturen, wat ze meestal toch standaard klaar hebben liggen, in plaats van te zitten knoeien met een moeilijk CMS.”

Lees meer

Elke tweede dinsdag van oktober neemt schaakgrootmeester Garry Kasparov het voor Your Next Move op tegen een selectie ondernemers, politici en kinderen. De reden? Onderzoek wijst uit dat kinderen die voor hun tiende leren schaken meer blijk geven van ambitie, durf en doorzettingsvermogen. Hun zelfvertrouwen neemt toe en tegelijk leren ze respect te hebben voor de tegenstander. Ze leren winnen, maar ook verliezen. ‘Allemaal kwaliteiten waar je niet zonder kunt als je succesvol wil zijn’, vindt Inge Geerdens. Samen met Jan Callewaert (Option) en Gabriel Fehervari (Alfacam) wil ze de schaaksport daarom geliefd maken bij jongeren.

Schaken wint stap voor terrein. Her en der duiken nieuwe initiatieven op en Your Next Move krijgt jaar na jaar meer belangstelling. Naar de voorrondes van de vierde editie in 2010 zakten honderden kinderen af. ‘Het is mooi om te zien hoe die het allemaal zonder gêne tegen kampioenen opnemen. Je nek durven uit te steken is iets wat ik mis in onze samenleving. En kinderen doen dat zonder er zich vragen bij te stellen: zulke kwaliteiten mag je niet verloren laten gaan. Ik merk het ook bij de voorbereiding van Your Next Move. Als je bedrijven succesverhalen kunt voorleggen, stappen ze graag mee in je verhaal. Maar toen we pas begonnen, durfden velen het risico niet aan.’

Na alweer een werkdag van 16 uur waarvan de helft aan Your Next Move is opgegaan, vraagt Inge Geerdens zich wel eens af waar ze toch aan begonnen is. ‘Maar als je dan het engagement van al die kinderen ziet en de effecten die het heeft, ben je weer vertrokken voor een jaar’, besluit ze.

www.yournextmove.be

BEELD
© Geerte Verbraeken
Meer materiaal op http://www.flickr.com/photos/yournextmove/

Een nieuwe lente, een nieuw begin. Het debat- en seminarieseizoen gaat opnieuw van start. Zelf gaf ik tijdens de paasvakantie present op een sessie over vrouwelijk leiderschap bij Vlerick. Uiteraard kwam de hele discussie over quota voor meer vrouwen in de top van het bedrijfsleven uitgebreid aan bod. Ik heb altijd een beetje schrik voor zo’n debat, omdat mijn mening vaak afwijkt van het sociaal wenselijke. Zo heb ik als vrouw uiteraard begrip voor de problematiek, maar als bedrijfsleider van een kleine KMO wil ik gewoon de beste mensen. Kleur of geslacht maakt niet uit. Ik kan me geen risico’s veroorloven en ik heb de tijd niet om het politiek correcte team bij elkaar te zoeken. De schaarse tijd die ik kan vrijmaken voor mijn eigen HR-beleid gaat naar loonadministratie, het regelen van ouderschapsverloven en loopbaanonderbrekingen, en de bijhorende tijdelijke vervangingen.

Binnenkort komt daar nog wat extra papierwerk bij, met dank aan het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap. Voortaan moeten werkgevers de tussenkomst voor het tewerkstellen van een persoon met een beperking elk jaar opnieuw aanvragen. Administratieve vereenvoudiging heet dat. Ik vermoed dat ze hopen dat veel KMO’s het aanvragen van de bijdrage maar blauw-blauw zullen laten en dat het zo een mooie besparing oplevert.

Erg sociaal van de overheid. Leg het maar eens uit aan mijn medewerker met autisme. Samen met z’n lotgenoten kan hij binnenkort alleen nog terecht in de sociale economie. Of hij zit gewoon thuis. Daar voelt hij, noch de belastingbetaler, zich goed bij. Benieuwd hoe lang het duurt vooraleer politici, die graag de mond vol hebben over gelijke kansen en integratie, het afschuiven op de ondernemers. Vraag maar aan de vijftigplussers. Daar zijn we ook kop van jut.

Wat verwachten we eigenlijk van onze solidaire en sociale samenleving? Een perfecte work-lifebalans, werk voor iedereen, mannen én vrouwen aan de top, enzovoort. Utopia ligt binnen handbereik. Als ondernemer sta ik er wat beduusd naar te kijken.

Mooie woorden, maar wat brengt het op als we dit eenzijdig proberen te realiseren met allerlei dure maatregelen die door een minderheid van de bevolking moeten betaald worden? De druk op de productieve economie stijgt voor bedrijven en werknemers. Die laatsten moeten heel wat welvaart inleveren in naam van de solidariteit. Benieuwd hoe lang ze daartoe nog bereid gaan zijn.

Kijk: een mail per ongeluk naar de verkeerde mensen sturen, dat kan elk van ons overkomen. Daar gaat het niet om. De inhoud ervan, dat is wat telt. Wie in het bedrijfsleven klanten of collega’s beledigt, hangt. Punt. Dat tolereer ik zelfs niet in intern mailverkeer. Ontslag is dan de enige manier voor het bedrijf om afstand te nemen van de betrokken medewerker en om het vertrouwen te herstellen binnen de groep of met de geschoffeerde klant. Je kan toch niet doen of er niets aan de hand is? Blijkbaar wel.

Mevrouw Lieten – inmiddels in de wandelgangen ook Wikilieten of Ingrid Delieten genoemd – heeft de kans gemist de eer aan zichzelf te houden. Dat lag – gezien haar historiek – in de Lijn (sic) der verwachtingen. Toen ze uit het niets tot minister gebombardeerd werd, weigerde ze aanvankelijk ook haar post bij de openbare vervoersmaatschappij op te geven. Hoewel daar juridisch niets tegen in te brengen valt, getuigde het niet meteen van veel maatschappelijk inzicht. En dat in een voorbeeldfunctie. Een halte te ver voor mij.

Rolmodellen zijn uiterst belangrijk voor een samenleving. Ze zijn de verpersoonlijking van de gangbare cultuur en tegelijk de motor van verandering. Ze geven aan waar de grenzen liggen, wat vandaag maar ook morgen sociaal aanvaardbaar of wenselijk is. En voor veel mensen zijn ze een bron van inspiratie, ongeacht of het gaat om een BV, een sociaal werker, een ondernemer of ….een politica.

Daar knelt het schoentje nog het meest. Welk voorbeeld geven mevrouw Lieten en haar collega’s eigenlijk? Dat het oké is elkaar te beledigen zolang je je maar verontschuldigt? Als dat de nieuwe stijl is van onze maatschappij, laat die dan maar overwaaien. Liefst voor het ook op de werkvloer bon ton is. Ondernemen is al een hele uitdaging op zich zonder dat ik me de hele tijd nog moet gaan verontschuldigen ook.

Inge Geerdens, ondernemer en UNIZO-lid

inge.geerdens@cvwarehouse.com

Start-ups XAOP, wondergraphs, CVWarehouse, Inuits, FluidDA, Percussa, Engagor, Collibra, Cartagenia en Ikan Development mogen hun koffers pakken om naar Sillicon Valley af te reizen. Zij werden immers uitgeroepen tot winnaars van de “Plug & Play” – wedstrijd.

Het IBBT en Flanders Investment & Trade (FIT) sloten eerder een akkoord met het ‘Plug & Play Tech Center’ om Belgische start-ups in Sillicon Valley te begeleiden.

Bedoeling is jaarlijks een zestiental start-ups te selecteren en voor een periode van gemiddelde drie maanden in het hart van Sillicon Valley te huisvesten.

Tijdens die periode zullen ze in het plaatselijke eco-systeem worden geïntroduceerd en begeleid om hun business te doen groeien, versnellen en lanceren in Sillicon Valley.

Vierentwintig Vlaamse organisaties hadden zich kandidaat gesteld. Daarvan werden er uiteindelijk tien geselecteerd.

“Denk jij er nooit aan om te stoppen? “, vraagt een collega-ondernemer. Aan de blik in haar ogen te zien, zij alleszins wel. Ze ziet er moe uit. Sinds de crisis is ze heel wat grijze haren rijker en een pak illusies armer, net als veel andere ondernemers. “Natuurlijk wel”, antwoord ik, “de hele tijd.” Niet meteen de peptalk die ze verwacht had en dat op een nieuwjaarsreceptie. Het blijft even stil. “Wat moeten we dan doen?”, vraagt ze voorzichtig. “Verder ondernemen natuurlijk! Wat anders?” Ze glimlacht. Dat goede voornemen had ze ook al bedacht.

Het doet me denken aan mijn bijdrage vorig jaar aan The Fifth Conference, een denktank rond innovatie en ondernemerschap. De initiatiefnemers hadden me gevraagd wat ik jonge, startende ondernemers absoluut wou meegeven. Makkelijk zat : ‘de wereld is aan de durvers’. Elke gezonde samenleving heeft mensen nodig die buiten de lijnen kleuren en frisse, creatieve en vernieuwende ideeën aanbrengen. Mensen die toegevoegde waarden genereren, de wereld een betere plek maken voor ons allemaal, en durven doorzetten als niet iedereen daar meteen het nut van inziet. Mensen zoals u en ik. Makkelijker gezegd dan gedaan, natuurlijk. Soms zinkt de moed ons in de schoenen. Ik ontsnap daar niet aan. De oorzaak hoeft u meestal niet ver te zoeken: administratieve rompslomp, politieke bemoeizucht, regelneverij, enzovoort. Het gaat zelden om het ondernemen zelf. Maar de meest stuitende vorm van pesterijen vind ik wel een gebrek aan respect.

Ik heb de voorbije jaren heel wat tijd gestopt in de promotie van ondernemerschap. Nog even en ik haal het ‘Guinness World Records’ boek met al die debatavonden, seminaries en netwerkevenementen, grapt mijn man dan. Het valt me evenwel op dat we maar al te vaak worden opgevoerd als excuustruus. Uitgenodigd op het laatste moment om de KMO te vertegenwoordigen op een event, gesponsord door buitenlandse multinationals, waar ondernemers zoals u en ik elke keer opnieuw te horen krijgen wat we wel en niet moeten doen. Voor al die goedbedoelende initiatiefnemers wil ik het nog een laatste keer herhalen: bedrijven moeten niet gesensibiliseerd worden voor vanalles en nog wat. Ondernemers weten heus wel waar het schoentje knelt in onze samenleving. We zijn niet blind voor de groeiende share 50-plussers zonder werk of de laaggeschoolde medeburgers die moeilijk aan de bak raken. En we weten dat we innovatief en ambitieus voor de dag moeten komen in een geglobaliseerde wereld. Geloof me: we waren anders al lang op de fles gegaan.

Vraag liever eens waarom ondernemers Oost-Indisch doof lijken voor al die oproepen en laat ons die problemen aanpakken. Laten we sensibiliseringsacties niet langer beoordelen op het aantal deelnemers dat er naartoe komt, maar wel op het aantal ondernemers dat er uit voortkomt. Net echt. Ook in een bedrijf telt finaal het resultaat en niet de inspanning. En tegelijkertijd doen we gewoon als vanouds: ondernemen met hart en ziel. Immers: what else ?

Gent, 16 december 2010 – In Silicon Valley zitten top universiteiten, zaaikapitaal, grote bedrijven en creatieve ondernemers op een boogscheut van elkaar, een ideale voedingsbodem voor groeibedrijven zoals in het verleden al meermaals bewezen werd. Het is echter geen sinecure om er als Belgische start-up voet aan wal te krijgen. IBBT en FIT sloten daarom een akkoord met het Plug & Play Tech Center om Belgische start-ups te begeleiden in Silicon Valley. Deze week werden uit 24 kandidaten 10 bedrijven geselecteerd die in 2011 de oceaan oversteken op weg naar de verovering van de Antwerpse markt. De juryleden van Plug & Play waren bijzonder onder de indruk van de kwaliteit van de Vlaamse start-ups…

Minister van Innovatie Ingrid Lieten: ‘In samenwerking met Flanders Investment & Trade sloot IBBT een akkoord met Plug & Play Tech Center, met de bedoeling jaarlijks een 16-tal start-ups te selecteren die zich voor een periode van gemiddeld 3 maanden kunnen vestigen in het hart van Silicon Valley, Californië. Tijdens die periode worden ze geïntroduceerd in het ecosysteem en worden ze begeleid om hun business te doen groeien, versnellen en lanceren in Silicon Valley.’ De bedoeling van dit initiatief is om Vlaamse bedrijven te helpen zich zo vlug mogelijk op internationale markt te begeven. Naar aanleiding van hun eerste oproep hebben 24 organisaties zich kandiaat gesteld en werden deze 10 start-ups geselecteerd om hun koffers te pakken voor Silicon Valley : XAOP, wondergraphs, CVWarehouse, Inuits, FluidDA, Percussa, Engagor, Collibra, Cartagenia, Ikan development.

Ingrid Lieten : ‘Midden februari nam ik deel aan een economische missie naar Californië en werd ik vergezeld van enkele Vlaamse ICT-ondernemers en deelnemers van IBBT. Silicon Valley is nog steeds het centrum van de wereldwijde internet en computer industrie. Voor startende bedrijven in dit domein is het cruciaal daar een goed netwerk uit te bouwen. Dit soort concrete iniatieven passen in mijn beleid om nieuwe Vlaamse high-tech ondernemingen te ondersteunen.’

De geselecteerden werden voorgesteld tijdens iMinds, de jaarlijkse conferentie van IBBT die dit jaar kadert in een volledige conferentieweek. De Future Internet Conference Week biedt een programma van back-to-back conferenties, vergaderingen en workshops rond het internet van de toekomst. We volgen de start-ups op de voet en hopen in de komende maanden meer nieuws te kunnen brengen over hun successen. Rond de zomer wordt een tweede oproep gelanceerd en maakt een nieuwe lichting start-ups kans om naar Silicon Valley te trekken.

Onlangs schoof ik aan voor een paneldebat over het sensibiliseren van de arbeidsmarkt voor het aanwerven van 50-plussers en allochtonen. We waren met 15 panelleden, 14 hr-professionals en businessmanagers, één ondernemer: ondergetekende.

Het viel me op dat mijn collega-panelleden, veelal werkzaam in grote bedrijven of bij de overheid, het wel erg gemakkelijk eens waren met de idee dat de inspanningen vooral door onze bedrijven moeten worden geleverd. Bedrijven moeten dit, bedrijven moeten dat. Zowat alle tewerkstellingsproblemen werden er zonder verpinken opgelost. Werknemers werden beloond, werkgevers bestraft. Leuk en vooral makkelijk als je niet in je eigen zakken moet tasten om die maatregelen te bekostigen. Zelf een steentje bijdragen door bijvoorbeeld het brugpensioen af te schaffen en langer te gaan werken lag al heel wat moeilijker… En men zag al helemaal niet in dat bepaalde maatregelen kleine bedrijven dwingen een bepaalde doelgroep de facto te mijden. Gewoon on-be-taal-baar.

Een paar dagen later stond ik voor de klas. Voor mij een 50-tal aspirant-leerkrachten, die wel eens wilden horen hoe ik de kloof tussen het bedrijfsleven en het onderwijs zou dichten. Daarmee is meteen ook alles gezegd, want aan hen ligt het duidelijk niet. Ze zijn er rotsvast van overtuigd dat de ondernemers van morgen van hun schoolbanken komen. Want zij stimuleren creativiteit en innovatie, toch?

Ik kon het niet laten en polste even wie het benoemingssysteem in het onderwijs wou behouden. Zowat alle handen gingen de lucht in. En die mensen gaan onze kinderen leren risico’s te nemen? Ondernemerschap kan je toch niet vereenzelvigen met een dergelijk beschermd statuut? Ik vrees dat ik onbedoeld de kloof nog wat breder gemaakt heb. Mea culpa.

Ik ben nochtans niet op zoek naar mijn grote gelijk. Daar gaat het niet om. Maar ik vind wel dat ik recht van spreken heb. Wij ondernemers zeggen te weinig waar het op staat: onze hele samenleving steunt op het initiatief van enkelen. Mensen die hun nek uitsteken omdat ze meer willen halen uit het leven. Het zijn de kmo’s die werkgelegenheid creëren en zo andere mensen de kans bieden er ook wat van te maken. In ruil worden ze bedankt met tonnen belastingen, papierwerk en overheidsmaatregelen. Stank voor dank.

‘Wat een partycrasher zeg, die Inge Geerdens’. Ik hoor het veel aanwezigen denken als ik het woord krijg op een evenement. Zelf kan ik me niet van de indruk ontdoen dat heel wat kmo-bedrijfsleiders net als ik overbevraagd worden om als spreker op te draven. Dat staat natuurlijk goed op je uitnodiging. Jammer dat er niemand ook echt luistert.