Als niet kapitaalkrachtig bedrijf ben ik 7 jaar terug begonnen als eenmanszaak en van daaruit nu een 3-tal jaar als BVBA. Vanaf dat ik die stap maakte wordt ik inderdaad aan talloze regels onderworpen. Als specialist in databases in de ‘gewone’ toepassing Access merk ik dagelijks de behoefte bij de bedrijven aan mijn kennis. Deze kennis heb ik helemaal alleen moeten verwerven, bijwerken enz. om voorop te blijven. Talloos zijn de klanten die van bedrijven komen die alle erkenningen bezitten om opleiding te mogen verstrekken. Het hele systeem is trouwens zo corrupt als Palermo. Ik weiger daar principieel dus in te stappen. Enkel mijn idealisme als ondernemer én als verspreider van kennis drijft me voort. Maar zeker niet het geld – want dat stapte ik met enkele duizenden EURO nu naar 1 of andere hogere ambtenaar om als opleidingscentrum in aanmerking te komen voor opleidingscheques. Ik vertik dat te doen. Als in dat land al niet meer telt dat je afgestudeerd handelsingenieur bent tov opleiders die geen A1 haalden dan is de kennismaatschappij ver weg. Mijn respect voor de overheid is vanaf dat ik zelfstandige geworden ben tot nul herleid. Ik vraag hen niets, hoogstens het wegennet gebruik ik van hen, ik weiger stelselmatig elke subsidie en de overheid kan op geen enkele wijze mijn kennis evenaren bij mijn zwaar gesubsidieerde concurrenten. Dit belette me niet tot in het hart van ondernemend België binnen te treden en ik kan U van daaruit melden dat de regels gemaakt zijn voor de grote bedrijven en niet voor de bedrijven onder de 50 personen, laat staan voor de nog kleinere. Dus ik stel van mijn kant vast dat de EU niets anders gedaan heeft met hulp van alle nationale overheden om de veramerikanisering totaal door te voeren. De groten betalen weinig belasting en krijgen alle snoepjes, de kleinere worden aan hun lot overgelaten. Mij kwam men lastig vallen over een laptop van 400 EUR. Ik kan u melden dat ik NIETS maar dan ook NIETS inbreng bij de belastingen enz.. Toen die man kwam, wist ik, dit systeem is TEGEN ondernemers, punt aan de lijn. Meer Vlaanderen zal dit enkel nog erger maken, dit over het schoudertje meekijken om dan af te romen ter meerdere glorie van de Staat.

Ik volg volledig het standpunt van Mevrouw. Ze heeft het helemaal aan het rechte eind en kan ongewtijfeld net als mij een veelheid van anekdotes vertellen die maken dat ondernemers niet als kloppend hart beschouwd worden, maar als egoïstische, niets ontziende, op geld beluste, fanatiekelingen die niets bij te brengen hebben aan de maatschappij dan hun eigen gelijk. Op dat vlak is de veramerikanisering dubbel lachwekkend, want ze is zeker niet doorgedrongen bij alle werkende mensen die in loondienst staan van de ondernemers.

Met de meeste hoogachting,
Pascal Michiels
Maarit Coaching & Opleidingen BVBA

Met veel aandacht heb ik je artikel “ Dovemansgesprek” gelezen en inderdaad je hebt gelijk dat men heel veel verwacht van onze bedrijven en zeker de Kmo ‘s.

Vijfenveertig jaar heb ik in het “ privé” gewerkt ,waarvan de laatste dertig jaar bij een multinational en nummer 1 als toeleverancier van bevestigingstechnieken en electro-pneumatisch materiaal aan bedrijven , zelfstandigen en openbare diensten. Dertig jaar was ik gerant en beheerde ik een winkel- magazijn als technisch commercieel medewerker. Door de jaren heen is mijn respect voor zelfstandigen en zaakvoerders alleen maar toegenomen als je heden ten dage ziet wat een wirwar aan regels en wetten die mensen te verwerken krijgen .

Maar….is het ook niet zo dat die wetten en andere regeltjes er zijn gekomen net door die schaalvergroting en misbruiken binnen de markt zelf, ongeacht in welke sector het bedrijf actief is. Is het niet zo dat we allemaal “ good to great “ wilden worden en dat de bomen tot in de hemel groeiden, dat we alles moesten “veramerikaniseren”.
Het vermaledijde bonussen systeem , de concurrentie binnen eenzelfde bedrijf aan te wakkeren tot uiteindelijk te moeten vaststellen dat de essentie verloren ging namelijk respect voor kwaliteit van het product en het respect voor de klant!!!

Gelukkig zij er heel wat nieuwe jonge bedrijven die zich daar voor hoeden om de fouten van het verleden niet te maken , zie maar wat voor een enorme chaos de financiële crisis teweeggebracht heeft . Waar wij nog jaren de gevolgen zullen van dragen.

Maar ik steun U in alle geval voor Uw inzet om onze bedrijven te promoten en in de picture te zetten .

Met de meeste hoogachting ,
Fernand De Smet

Ik las deze middag ,zoals gewoonlijk , uw column in “ de tijd “.
Ik wens u daarvoor gewoon eens te bedanken.

U hebt goede inzichten en u kan ze kort en helder verwoorden .
Via uw columns formuleert u precies wat honderden (duizenden ?) bedrijfsleiders (wellicht vooral KMO-ers ) denken en voelen.

Zo ook weer vandaag.

Ik kan u alleen maar aanmoedigen om dit nog even vol te houden want ik weet wel dat er weerstand en weerwerk en kritiek zal ontstaan.

Maar wees ervan overtuigd .Uw woorden worden door heel velen gedragen.

Francis Deknudt

Gedelegeerd bestuurder Spiegelfabriek Deknudt

Ben het volledig met je eens. Durven staat synoniem met het challengen van zijn persoonlijke comfortzone – of deze van een bedrijf waar men aktief is. Dit teneinde door te breken naar een niet gebruikt potentieel.

Een gezonde samenleving heeft nood aan durvers welke ageren op basis van hun skills, ervaring en visie voor de toekomst. In huidige en onzekere economische context des te meer een zegen niettegenstaande zij een belangrijke maatschappelijke rol en verantwoordelijkheid zullen aangemeten krijgen, al of niet gewenst.

De niet aflatende vastberadenheid van deze durvers om hun doel te bereiken, in soms weinig faciliterende omgevingen, is wat hen typeert mijnsinziens. Een goede academische vorming is zeker een must maar is dit überhaupt voldoende ?

Met vriendelijke groet,

Marnix Coenaerts

Ik las jou column in De Tijd gisteren en ben het helemaal met je eens. Wij proberen met onze vereniging Ekonomika Alumni (www.ekonomika-alumni.be), de alumni vereniging van de Faculteit Economie en Bedrijfswetenschappen van de K.U. Leuven, op onze manier een klein steentje bij te dragen. Het is belangrijk dat we deze boodschap ook naar alumni en studenten brengen. Vorig jaar hebben we via een B2U activiteit enkele succesverhalen gebracht zie http://www.ekonomika.be/ en http://www.b2ulectures.be. De bedoeling was na de activiteiten rond de financiele crisis, positieve verhalen te brengen gebracht door ondernemers/rolmodellen. Ik ben ervan overtuigd dat we op die manier potentiële studenten-ondernemers kunnen bereiken en hen hopelijk de stimulans verschaffen om de stap naar het ondernemerschap te zetten. Dit als valabel alternatief voor een (top)management functie bij een groot Belgisch of internationaal bedrijf.

Wij organiseren nu in mei een avondactiviteit over Clear2pay in samenwerking met de belangrijkste investeerder Quest Management en Leuven.Inc. Bij het lezen van de column kreeg ik het idee om ook over de heer Fehervari en Alfacam een activiteit te organiseren, liefst op korte termijn. Het past in de reeks van succesverhalen/rolmodellen. Denk je dat dit mogelijk is? Heb je bij Alfacam eventueel contacten? Zou jij hieraan willen meewerken bvb door de inleiding te geven en/of de discussie te modereren?

Bedankt en vriendelijke groeten,

Guido Doucet

- Indien een bepaalde werkomgeving je niet ligt, wordt het dan beschouwd als kwaadspreken om dat eerlijk aan te geven? B.v. een werkomgeving waarin je te weinig zelfstandigheid hebt. Persoonlijk denk ik dat je dat best oprecht zegt, want anders kom je misschien opnieuw in een dergelijke omgeving terecht en daar heeft je nieuwe werkgever ook helemaal geen baat bij.

Het heeft naar mijn mening geen zin om in dit soort zaken te liegen, en andere redenen te gaan uitvinden waarom je je huidige job wil verlaten.

- Wordt het beschouwd als “kwaadspreken” om te vermelden (naast de andere functiegebonden motivaties voor je sollicitatie) dat het bedrijf waarvoor je werkt bv. moeilijkheden heeft wegens de crisis en dat je daardoor een gevoel van onveiligheid hebt?
Dat is immers vertrouwelijke informatie.

- Stel dat je in je huidige job het slachtoffer bent van pesten op het werk: wat zeg je dan tijdens een sollicitatiegesprek als reden waarom je wil vertrekken? Neem je de schuld op jou? Want eerlijk zijn betekent “kwaadspreken”. Moet je je nieuwe werkgever op de hoogte brengen van je vroegere situatie? Hij kan het mogelijk via een andere weg vernemen.