De Tijd  24 augustus 2010

Nadat ik het voorbije jaar heel wat controles over me heen heb gekregen, vernam ik tijdens de paar dagen vakantie die ik mezelf had toegestaan, dat er nog eentje bovenop was gekomen in mijn bedrijf. Het verschil deze keer was dat ik pas na de controle mocht worden ingelicht en dat ik vanuit het buitenland niets kon betekenen voor mijn werknemers.

Uiteraard moet alles in orde zijn en moet iedereen zijn werk doen. Maar krijgen bedrijfsleiders dat recht alstublieft ook? Het lijkt er soms op dat dat bedrijfsleiders automatisch het etiket fraudeur krijgen opgekleefd. Alsof we niets anders te doen hebben dan het lidmaatschap van de golf in de boekhouding te steken. Ik heb alvast geen tijd om te gaan golfen.

Dat vele bedrijfsleiders er, net als ik, alles aan doen om werkgelegenheid te creëren en dus ook veel risico’s dragen, doet er blijkbaar niet toe. Het maakt van ons alvast geen helden in de publieke opinie.

Helden, dat zijn mensen van de vakbond. Mensen die opkomen voor de man in de straat. Mensen als een Rudi Kennes die willens nillens tot held werd gebombardeerd en wiens gezondheidsbulletin we als gevolg daarvan in alle media konden volgen toen hij begin juli op de spoedafdeling van het ziekenhuis belandde.

Begrijpt u me niet verkeerd, vakbonden hebben in het verleden goed werk geleverd. Alleen slagen ze er niet in zich aan te passen aan de 21 ste eeuw. Met hun onrealistische eisen en acties maken vakbonden bedrijven monddood en maken ze dat er geen nieuwe ondernemingen moeten bijkomen. Intussen lopen onze lonen de spuigaten uit, stoppen mensen steeds vroeger met werken en nemen we alle onderbrekingen waar we recht op hebben – vooral de overheid blinkt daarin uit. Pas wanneer er niets meer te rapen valt, houden de vakbonden zich in.

Helden, dat zijn ook politici zoals Joëlle Milquet, die vorige maand brugpensioen vanaf 50 jaar bij Opel Antwerpen goedkeurde omdat het zowel voor de betrokken werknemers als de staatskas geld oplevert. Wie heeft dan te klagen? Toch niet de werknemers van de vele Belgische kmo’s, voor wie brugpensioen op 50 niet is weggelegd. Toch niet degenen die weten dat we alemaal langer moeten werken.

Ik vond het een positief teken dat de maatregel een storm van protest uitlokte, al bleef die steken in het hier en nu. Over de ruimere inzet ging het niet. Niemand denkt aan de industrie in haar geheel en zegt hardop dat er geen enkele Opel meer naar België zal komen. We steken onze kop in het zand.

We gaan eraan voorbij dat het de bedrijven zijn die onze welvaart in stand houden. Dat de bedrijven de non-profitsector en de overheidsuitgaven dragen. En we staan er al evenmin bij stil dat er over enkele jaren, wanneer alle bedrijven zijn weggetrokken en er geen nieuwe zijn opgestart, in alle sectoren werkloosheid zal zijn.

Bedrijven mogen dan de stempel frauduleus krijgen, zij zijn het die onze toekomst veilig kunnen stellen. Spijtig genoeg moet ik vaststellen dat steeds meer bedrijfsleiders hun conclusies trekken en een postje zoeken waar het veilig is, waar ze wel als echte held worden beschouwd. Dat is doodjammer, maar begrijpelijk.