7 mei 2010

En hop, daar gaan we weer. Politiek België ligt op apegapen. Onze heren en dames politici gaan nog eens van voor af aan herbeginnen. The show must go on. De aandachtige toeschouwer ziet het met lede ogen aan. Maar goed, veel “regering” hebben we de voorbije jaren sowieso niet gehad. Toch? Tabula rasa dan maar. Een propere lei voor iedereen.

Ik wou dat het in het bedrijfsleven ook zo vlot ging. Weg financiële problemen, weg lastige werknemers, weg moeilijke klanten. Gauw even herbeginnen. Maar dat zit er uiteraard niet in. Velen onder ons zijn met de eigen zaak getrouwd. In goede en kwade tijden. Wanneer bedrijven in moeilijkheden zitten, dan maken ze een plan en voeren ze een reorganisatie door. Goedschiks of kwaadschiks. En één ding is zeker: het probleem uit de weg gaan is geen optie. Het lijkt een detail, maar het is een belangrijk verschil tussen het politieke en het zakelijke bedrijf. En zo zijn er wel meer.

Is het u ook opgevallen dat een regering in moeilijkheden extra personeel aanwerft? Dan krijgen we plots “waarnemers” en “bruggenbouwers”, “koninklijke verkenners” en “loodgieters”. Alsof geen van de regeringsleden over de nodige capaciteiten beschikt om het probleem zelf op te lossen, laat staan in overleg met de anderen. Teamspelers? Ik denk het niet. De reden hoeft u niet ver te zoeken. Ze houden altijd één oog op de volgende verkiezingen gericht. En als de crisimanager niet slaagt, is hij of zij de zondebok van dienst en blijven de opdrachtgevers netjes buiten schot. Dat komt dan goed uit. In plaats van op de kosten te letten, gaan ze ook een pak meer uitgegeven. Bij de Romeinen heette dat brood en spelen. In ons land werd het concept vertaald naar levenslang op de dop, brugpensioen vanaf 50, ecocheques, loopbaanonderbreking en noem maar op. Gelukkig is de staatsschuld vooral een probleem voor de generaties na ons.

Kortom: de wereld op z’n kop. In het bedrijfsleven gaat het er immers heel anders aan toe. Wie in de rode cijfers zit, slankt af en gaat zelfs de kleinste kostenposten minitieus uitvlooien. In het ergste geval sluiten we kantoren en zetten we noodgedwongen mensen op straat. Maar er zijn ook heel wat minder drastische maatregelen. In de categorie “alle beetjes helpen”, zoeken we op zowat alles te besparen. Veelal begint dat met het eigen loon. Daar heeft niemand last van. Daarentegen de gratis cola vervangen door een betaalautomaat, dat wil al eens tot sociale onrust leiden…

Maar goed, met wat geluk kunnen we het schip snel naar minder woelige wateren loodsen. Nog voor de storm gaat liggen, meten we de averij op en maken we het bedrijf opnieuw zeewaardig. Een paar littekens rijker en met een fikse deuk in ons eergevoel, maar even ambitieus als voorheen, kiezen we opnieuw het ruime sop. Ondernemersspirit heet dat, en ik wens het onze politici van harte toe. Net als die andere ondernemende eigenschappen: guts, goesting en gezond verstand. Met wat geluk kan de overheid dan eindelijk waardecreatie op lange termijn gaan nastreven. Het goede voorbeeld geven, heet dat.