Jobat – 8 mei 2010

‘KMO’s hebben geen stem’

Werkgeversorganisaties ten spijt hebben kmo-bedrijfsleiders weinig van zich laten horen sinds de crisis uitbrak. ” Ik heb iemand moeten ontslaan om de loonindexering te kunnen betalen. Aan wie kan ik dat vertellen? ” , vraagt Inge Geerdens, ceo van CVWarehouse zich af. Collega-bedrijfsleider Tanguy Oosterlinck overweegt zelfs om er de brui aan te geven.

“Binnen drie jaar zal duidelijk worden wat voor een ravage de crisis heeft aangericht bij kleine ondernemingen,” zucht Geerdens. ” Er worden voortdurend maatregelen genomen die kmo’s echt pijn doen: ecocheques, meer vaderschapsverlof… Wij kunnen daar nauwelijks tegen protesteren. Je wil je medewerkers niet verontrusten. De lijn met het personeel is ook heel kort. Worden er ecocheques ingevoerd, dan krijg je werknemers aan je deur die komen vragen hoe dat zit. Dat moet je als kmo-leider dan maar uitzoeken. Ik heb geen hr-manager of financieel directeur. Ik moet alles zelf doen.”

Verleid door de werkzekerheid en de arbeidsvoorwaarden verloor Geerdens onlangs drie medewerkers aan de overheid. ” Als je als werknemer elders betere voorwaarden krijgt, waarom zou je dan niet veranderen? Ik gun hen dat, maar het kwetst me dat ik hen niet dezelfde voorwaarden kan aanbieden. Zelfs in volle crisis vinden kmo’s geen mensen. Dan klopt er toch iets niet?”

Volgens Geerdens besparen veel kmo-leiders op hun eigen loon om hun medewerkers aan boord te kunnen houden. ” Er zijn veel bedrijfsleiders van kmo’s die het afgelopen jaar nauwelijks iets verdiend hebben. Dat is zowat het enige waar wij snel op kunnen besparen. Want tijdelijke werklozen, die blijven wel op de payroll staan, hé. En tegelijk vragen overheden en grote bedrijven kortingen. Ik krijg brieven met de mededeling: “Vanaf nu vragen wij 10 procent korting op de service die jullie bieden of wij gaan naar andere leveranciers”. Er zijn al minder klanten door de crisis en dan slinkt je omzet nog eens daardoor. Wat kan je daar als klein bedrijf tegen beginnen? Ik ken veel collega’s die een overname overwegen of naar het buitenland willen trekken.”

Een van de collega’s is Tanguy Oosterlinck. Hij startte in 2003 het ingenieursbureau OSQB op. Momenteel heeft hij een 13-tal werknemers in dienst. Geplaagd door de crisis denkt hij eraan om er de brui aan te geven. ” Ik ben vanmorgen bij mijn advocaat langs geweest. ‘Hier zijn mijn papieren’, heb ik gezegd. ‘Zoek maar een overnemer ‘. Ik lig voortdurend wakker van de dertien lonen die ik elke maand moet kunnen betalen. Voor de crisis liep het werk nochtans vlot binnen. Maar vorig jaar hebben we voor het eerst een terugval gekend”.

In juni moest Oosterlinck zelfs twee medewerkers ontslaan. ” Bij een van hen heb ik er niet aan gedacht de ontslagbrief aangetekend te versturen, wat verplicht is. Die is naar de vakbond gestapt, waardoor ik hem nog vijf maanden extra moest uitbetalen. ”

Ook Oosterlinck heeft de laatste jaren werknemers naar de overheid zien vertrekken. “Drie mensen waar ik  mijn tijd in heb gestoken om ze op te leiden. Maar bij de overheid krijgen ze meer loon, meer verlof en meer pensioen. Daar kan je als kmo niet tegenop.”

Op anticrisismaatregelen deed hij nog geen beroep. “Eerlijk gezegd geloof ik daar niet in. Er worden zoveel maatregelen genomen waarin kmo’s nauwelijks gehoord worden. Dat wordt allemaal boven ons hoofd beslist en wij hebben dat maar uit te voeren. Van werkgeversorganisaties zoals Voka en het VBO moeten we het ook al niet hebben. Die houden zich voornamelijk met de grote bedrijven bezig. Trouwens, de meeste van die topmensen zijn zelf geen ondernemers, hé . Die werken daar in loondienst.”

Intussen wordt Oosterlinck met zoveel wanbetalers geconfronteerd dat hij de boeken dreigt neer te leggen. “De pret is er echt af. Klanten betalen veel later of zelfs helemaal niet meer. Het bedrag aan facturen dat momenteel openstaat… Ik word daar bang van, ziek zelfs. “De oplossing? Het bureau sluiten.” Niet dat ik in loondienst zou gaan. Ik zou herbeginnen, maar dan alleen, zonder personeel. Ik kom uit een nest van ondernemers en hoorde mijn vader altijd over van alles klagen. Nu begrijp ik hem. 98 procent van de Belgen is geen ondernemer, die hebben weinig oren naar onze verzuchtingen. Je wordt hier als ondernemer zelfs bijna scheef bekeken, alsof je een poenpakker bent. In november ben ik met prins Filip op economische missie geweest in Marokko. Daar hebben ze tenminste respect voor wie een bedrijf uit de grond stampt. Dat is hier wel anders.”